W ramach projektu powstało 9 ruchomych grafik cyfrowych autorstwa Zofii Szczęsnej, mających swoje źródło w monotypiach odbitych analogowo na papierze. Prace są związane z faktami dotyczącymi ciekawego rodzaju gwiazd — tzw. białych karłów (oprawa merytoryczna: Grzegorz Sęk). Nie są to naukowe wizualizacje, często spotykane jako ilustracje przy tekstach czy w ramach prezentacji związanych z popularyzacją astronomii. Prace są impresjami na temat odkryć i obserwacji białych karłów. Znając część tych faktów, można w pracach zobaczyć nawiązania do nich, w niektórych przypadkach bardziej metaforyczne, a gdzieniegdzie pokazane nieco dosłowniej.
Białe karły to pozostałości po jądrach gwiazd podobnych do naszego Słońca. Są ostatnim etapem życia tego rodzaju gwiazdy, gdy odrzuciła ona zewnętrzne powłoki, tworząc wokół mgławicę planetarną. Pozostały po tym procesie biały karzeł powoli gaśnie, nie zachodzą już bowiem w jego wnętrzu reakcje termojądrowe, co ma miejsce w młodszych gwiazdach. Białe karły są niewielkie (mniej więcej rozmiaru Ziemi), za to bardzo masywne (od 0,17 do 1,33 masy Słońca). Składają się z wyjątkowo egzotycznej z ziemskiego punktu widzenia materii, nazywanej w astrofizyce materią zdegenerowaną. Charakteryzuje się ona nieprawdopodobną gęstością (10 gramów na centymetr sześcienny). Już tylko prawa mechaniki kwantowej powstrzymują tworzące ją cząstki przed dalszym kolapsem.
Białe karły niekiedy występują w układach podwójnych, czasami zdarza się tak, że przejmują część masy towarzyszącej im gwiazdy, tworząc z niej dysk akrecyjny, który stopniowo zwiększa masę białego karła kosztem jego gwiazdowego towarzysza. W takim układzie w pewnym momencie masa białego karła przekracza tzw. granicę Chandrasekhara (ok. 1,44 masy Słońca) i następuje eksplozja, nazywana supernową typu Ia. Jasność takiej eksplozji jest zawsze taka sama, w związku z czym astronomowie używają tego rodzaju zdarzeń we Wszechświecie do mierzenia odległości (inna nazwa na obiekty o znanej jasności, w tym supernowe typu Ia, to świece standardowe).
W pracach pokazywanych na wystawie przeplatają się wizualne nawiązania do kwantowych właściwości materii zdegenerowanej, etapów powstawania białych karłów, akrecji materii w układach podwójnych, niedoskonałych metod detekcji, błędów pomiarowych, wybuchów supernowych typu Ia, powstawania mgławic planetarnych wokół białych karłów, przepływu materii. Większość tych zjawisk jest niemożliwa do bezpośredniej obserwacji ludzkim okiem, stąd bardzo abstrakcyjny charakter serii Białe karły.
Realizacja: Zofia Szczęsna, Grzegorz Sęk
Prezentacja: Młodzieżowe Obserwatorium Astronomiczne w Niepołomicach